” Veel sterkte”
We zeggen het zo vaak
als iemand een dierbare verliest.
Het is bijna automatisch.
Alsof we iets moeten zeggen,
maar niet goed weten wat.
En dus wensen we iemand sterkte.
Omdat we willen troosten.
Omdat we iemand een hart onder de riem willen steken.
Maar heb je je ooit afgevraagd
wat we daar eigenlijk mee bedoelen?
Moet je dan sterk zijn?
Als sterk zijn helemaal niet lukt
Want als je midden in je rouw zit…
voelt sterk zijn vaak als het laatste wat lukt.
Misschien wil je helemaal niet sterk zijn.
Misschien ben je moe van het proberen.
Misschien wil je gewoon even instorten.
Omdat het te veel is.
Omdat je kapot bent van verdriet.
Omdat je het gewoon even niet meer ziet.
En toch…
ligt er vaak een onzichtbare verwachting.
Dat je doorgaat.
Dat je je groot houdt.
Dat je “sterk” bent.
Maar rouw werkt niet zo.
Rouw vraagt geen kracht, maar ruimte
Rouw vraagt niet van je dat je sterk bent.
Rouw vraagt ruimte.
Ruimte om te voelen wat er is.
Ruimte om te breken.
Ruimte om even niet te weten hoe het verder moet.
Want juist in dat niet-sterk zijn
gebeurt iets belangrijks.
Daar zit je verdriet.
Je gemis.
Je liefde.
En dat mag er zijn.
Wat als je even niet sterk hoeft te zijn?
Wat als iemand tegen je zou zeggen:
“Het is oké… je hoeft nu even niet sterk te zijn.”
Dat je even mag leunen.
Mag huilen.
Mag instorten als dat nodig is.
Zonder oordeel.
Zonder haast.
Alleen maar… zijn.
Ik geloof dat dát pas echt helpt.
Misschien mogen we iets anders gaan zeggen
Dus misschien…
als je de volgende keer iemand iets wilt wensen
wens geen sterkte.
Maar wens iemand:
liefde
geduld
zachtheid
Omdat dát is wat iemand nodig heeft
in een periode van rouw.
Niet om het “goed te doen”
of “sterk te zijn”
maar om stap voor stap
te mogen bewegen
met alles wat er is.
Liefs Ramona