Rouw en verlies lopen als een rode draad door mijn leven.
Dit is mijn verhaal.
Over wat verlies in mij heeft geraakt, waarom ik doe wat ik doe en wie ik daardoor óók ben geworden.
Hoi, ik ben Ramona.
Ik verloor mijn broertje toen ik nog een jong meisje was.
In 2023 overleed mijn moeder en in de laatste weken van haar leven hadden we bijzondere gesprekken. In één daarvan zei ze:
“Had ik vroeger maar therapie gehad zoals jij die nu geeft.”
Die zin is bij mij gebleven.
Omdat daarin alles samenkwam: haar gemis, mijn geschiedenis en mijn verlangen om mensen niet alleen te laten met wat verlies vanbinnen doet.
Door mijn eigen ervaringen weet ik dat verlies niet alleen gaat over iemand moeten missen.
Het raakt veel meer dan dat.
Het raakt hoe je je voelt. Hoe je reageert. Hoe je lichaam spanning vasthoudt. Hoe je naar jezelf kijkt. En hoe je probeert door te gaan, terwijl er vanbinnen iets voorgoed veranderd is.
Dat is waarom ik dit werk doe.
Omdat ik weet hoe eenzaam het kan voelen als de wereld doorgaat, terwijl jij nog zoekt naar houvast. Omdat ik weet dat rouw niet altijd netjes, logisch of begrijpelijk is. En omdat ik geloof dat verlies niet opgelost of losgelaten hoeft te worden, maar verweven mag raken met wie je bent.
Niet zodat alles weer wordt zoals het was.
Wel zodat jij jezelf niet kwijtraakt in wat er is gebeurd.
En naast dit alles ben ik ook gewoon Ramona.
Moeder, partner, paardenmens, vriendin. Iemand die houdt van warmte, vakantie, gezelligheid en mensen om zich heen.
Ik speel graag tennis en word blij van wedstrijdjes. Al moet ik eerlijk zeggen dat mijn lijf daar niet altijd even enthousiast over is. Ik heb er nogal een handje van om geblesseerd te raken. Je zou kunnen zeggen dat ik soms een beetje onhandig ben.
Ik hou van zon en warmte. En toch sta ik, gek genoeg, ieder jaar weer in de sneeuw op ski’s.
Thuis geniet ik van mijn gezin, familie en vrienden. Van kletsen aan tafel, spelletjes spelen en mensen die gewoon binnen mogen vallen. Bij ons thuis is er eigenlijk altijd plek. En mee-eten kan meestal ook.
Nu mijn kinderen de LEGO-leeftijd voorbij zijn, mis ik stiekem vooral het bouwen zelf. Geef mij een puzzelboekje en ik ben rustig. Op dit moment is Murdoku mijn nieuwste favoriet.
Tussen mijn paarden voel ik me thuis. Bij Olgert en Bob, buiten, in de gewone dingen van de dag. Voeren, verzorgen, mest scheppen, aanwezig zijn.
Al vind ik het wel behoorlijk stom als ik nét heb poepgeschept en één van de paarden besluit precies op dat moment opnieuw te mesten.
Verder kan ik slecht tegen liegen, harde wind en dingen die niet eerlijk voelen.
Ik hou van echtheid. Van mensen die durven zeggen hoe het echt met ze gaat. Van samen lachen, maar ook van stil mogen zijn als woorden even niet komen.
Die menselijkheid neem ik mee in mijn werk.
Bij mij zit je niet tegenover iemand die van een afstand naar jouw rouw kijkt.
Je zit tegenover iemand die weet dat verlies je kan raken in lagen waar niet altijd woorden voor zijn. Iemand die naast je blijft staan terwijl jij stap voor stap ontdekt hoe je verder kunt met alles wat er is.
Wil je uitgebreider kijken en luisteren naar wie ik ben, waarom ik doe wat ik doe en hoe ik werk met rouw, verlies en paarden. Start dan mijn video door op het plaatje hiernaast te klikken.
