Lange tijd dacht ik dat rouw vooral ging over verdriet.
Over missen. Over huilen. Over pijn.
Maar in mijn werk, en ook in mijn eigen leven, ben ik iets anders gaan zien.
Mensen lopen zelden vast in het verdriet.
Ze lopen vast in alles wat ze zijn gaan doen
om met dat verdriet om te kunnen gaan.
Sterk zijn.
Doorgaan.
Niet te veel voelen.
Zorgen voor anderen.
Niet omdat dat de beste keuze was,
maar omdat het op dat moment de enige keuze was.
Na verlies gaat het leven vaak gewoon door.
Er moet gewerkt worden.
Gezorgd.
Geregeld.
En ergens onderweg leer je:
dit kan ik nu even niet dragen.
Dus leg je het weg.
En dat is geen falen.
Dat is je systeem dat probeert je te beschermen.
Wat ik vaak zie, is dat mensen zichzelf pas tegenkomen
als het rustiger wordt.
Als het ‘moeten’ minder wordt.
En het lijf ineens signalen begint te geven.
Vermoeidheid die niet weggaat.
Onrust zonder duidelijke reden.
Of juist een soort afstand tot jezelf.
Dan ontstaat verwarring.
Waarom lukt het niet? Ik dacht dat ik verder was.
Maar misschien is het niet het gemis
dat je tegenhoudt.
Misschien zijn het de laagjes
die je onderweg hebt opgebouwd
om te kunnen blijven staan.
En die laagjes…
die verdienen aandacht.
Niet om ze weg te halen.
Maar om ze te begrijpen.
En om verder te kunnen.
Liefs Ramona