” Ik kan het niet sturen of manipuleren“
Dat zei hij na afloop van een sessie.
En misschien is dát wel precies waarom paardencoaching zo raakt bij rouw en verlies.
Rouw laat zich niet plannen.
Niet oplossen.
Niet versnellen.
Je kunt het proberen
doorgaan, sterk zijn, begrijpen, verklaren
maar vroeg of laat haalt rouw je in.
In je lijf.
In je adem.
In momenten waarop je het niet verwacht.
Bij paarden gebeurt hetzelfde.
Je kunt nog zo goed weten wat je zou moeten doen.
Je kunt een oefening begrijpen.
De bedoeling helder hebben.
Maar het paard reageert niet op je woorden.
Niet op je verhaal.
Niet op je goede bedoelingen.
Het reageert op wat er nu is.
Op spanning die je zelf nog niet bewust kunt voelen.
Op verdriet dat te groot is om toe te laten.
Op loyaliteit naar degene die overleden is,
waardoor ook de minder mooie kanten niet meer gezien mogen worden.
Op de leegte nu die ander er niet meer is.
En op het gemis dat je soms op de gekste momenten van de dag overvalt.
En precies bij mij tussen de paarden ontstaat er iets bijzonders.
Omdat je het niet kunt sturen,
hoef je het ook niet meer goed te doen.
Je hoeft niets te laten zien.
Niets te presteren.
Niets uit te leggen.
Rouw mag daar zijn zoals het is.
Zonder oordeel.
Zonder analyse.
Zonder haast.
Soms betekent dat stil staan.
Soms tranen.
Soms niets voelen en je terugtrekken in je hoofd,
omdat dat op dat moment het veiligst is.
En soms een paard dat letterlijk afstand neemt
of juist dichtbij komt.
Niet omdat het paard je iets wil leren.
Maar omdat dit is wat er op dat moment klopt.
En misschien is dat wel de grootste uitnodiging in rouw:
Stoppen met sturen
en even zijn
met wat er werkelijk is.