Rouw is geen onderwerp dat je kiest.
Het kiest jou.
En als het eenmaal in je leven komt, verandert het bijna alles: hoe je kijkt, hoe je voelt, hoe je ademt, hoe je aanwezig bent in de wereld.
Voor mij begon rouw vroeg als kind met het overlijden van mijn jongere broertje. Later verloor ik meerdere dierbaren, met als laatste mijn moeder 2,5 jaar geleden.
Deze ervaringen hebben mijn kijk op rouw, rouwverwerking en leven met verlies blijvend gevormd.
Verlies heeft zich verweven in wie ik ben. Niet als iets wat opgelost moet worden, maar als een laag die me zachter, alerter en dieper verbonden heeft gemaakt met anderen.
Jaren dacht ik dat ik rouw vooral moest dragen, begrijpen, beheersen. Tot ik ontdekte dat rouw niet vraagt om beheersing, maar om ruimte: ruimte om te voelen, te landen en om even niet sterk te hoeven zijn.
Die ontdekking heeft mij uiteindelijk gebracht tot waar ik nu sta:
in mijn werk in rouwbegeleiding met behulp van de paarden, met mensen die ik zelf moet missen, met verhalen die gehoord willen worden.
En dat is de reden waarom ik begin met het schrijven van blogs over rouw en verlies.
Waarom nu beginnen met schrijven over rouw?
De afgelopen jaren heb ik veel gesprekken gevoerd: in de paddock, aan de keukentafel, in online sessies en in andere momenten waarin iemand zich veilig genoeg voelde om te delen wat er écht onder de oppervlakte speelde.
Steeds dacht ik:
“Dit zouden meer mensen moeten weten.”
Niet de details van hun verhaal, maar de inzichten.
De patronen.
De normalisering.
Het besef dat rouw nooit ‘fout’ gaat, maar dat mensen vooral vastlopen omdat er zo weinig taal is voor wat ze voelen.
Ik zie dat er behoefte is aan:
- herkenning
- uitleg die rust geeft
- troost die niet te zoet is
- woorden voor ervaringen die vaak onzichtbaar blijven
- verhalen die laten zien dat rouw geen rechte lijn is, maar een beweging
Met een blog kan ik die ruimte creëren, laagje voor laagje, en meer zichtbaarheid geven aan de realiteit van rouw en rouwverwerking, zowel privé als op de werkvloer.
De stille plekken van rouw en wat paarden daarin zichtbaar maken
Wat mij in mijn werk het meest raakt, zijn de stille momenten.
Wanneer iemand naast een paard staat en het masker even zakt.
Wanneer het lichaam vertelt wat woorden nog niet durven.
Wanneer Bob of Olgert met zachte ogen blijft staan, zonder haast, zonder oordeel.
Paarden hoeven niets te begrijpen om toch aan te voelen.
Ze spiegelen het zenuwstelsel, de spanning, de onderdrukte emoties en daarmee helpen ze mensen om weer in contact te komen met wat er werkelijk speelt in hun rouwproces.
In die ruimte zie ik telkens weer:
Rouw is liefde die haar vorm heeft verloren. En liefde heeft een plek nodig.
Deze blogs worden zo’n plek.
Voor iedereen die iemand mist.
Voor iedereen die probeert verder te gaan terwijl het hart achterblijft.
Voor iedereen die zichzelf soms niet meer herkent sinds het verlies.
Wat je in mijn blogs over rouw mag verwachten
Ik zal schrijven over:
- rouw in al haar vormen
- levend verlies
- de werking van het zenuwstelsel
- hoe paarden spiegelen wat je zelf moeilijk kunt zien
- rouw op de werkvloer
- eenzaamheid, triggers en periodes die extra raken
- mijn eigen reis in rouw, waar dat passend voelt
Soms zal een blog zacht zijn.
Soms confronterend.
Altijd eerlijk.
Niet om antwoorden te geven, maar om ruimte te scheppen.
Niet om rouw te verkleinen, maar om haar minder eenzaam te maken.
Voor wie ik dit schrijf
Voor jou die iemand mist.
Voor jou die zoekt naar woorden of juist naar stilte.
Voor jou die merkt dat je anders functioneert sinds je verlies.
Voor jou die je plek op het werk opnieuw moet vormen.
Voor jou die denkt: Is dit normaal?
Ja.
Het is normaal.
Het is menselijk.
Het is rouw.
En misschien…. ook een beetje voor mezelf
Schrijven helpt mij om iets te geven aan de wereld waarvan ik zelf weet hoe troostend het kan zijn:
een plek waar rouw naast je mag lopen in plaats van tegenover je staat.
Waar je niet hoeft te presteren, maar mag bestaan.
Waar zachte woorden soms even genoeg zijn.
Als deze blogs je iets brengen, herkenning, rust, een zucht van opluchting, dan is dat precies waarom ik ermee begonnen ben.
Liefs Ramona